Jakie są kary za napaść na lekarza?

Napaść na lekarza to poważne przestępstwo, ale jego kwalifikacja prawna zależy od okoliczności. Lekarz co do zasady nie jest funkcjonariuszem publicznym. Korzysta jednak z ochrony przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu wtedy, gdy udziela świadczeń zdrowotnych w trybie nagłym lub pomocy doraźnej. Stanowi tak art. 44 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W pozostałych sytuacjach zastosowanie mają ogólne przepisy karne dotyczące naruszenia nietykalności i uszczerbku na zdrowiu.

Kiedy lekarz ma ochronę jak funkcjonariusz publiczny

Jeśli atak następuje podczas udzielania pomocy w trybie nagłym, do sprawcy stosuje się przepisy chroniące funkcjonariuszy publicznych. Naruszenie nietykalności cielesnej takiego lekarza to czyn z art. 222 § 1 Kodeksu karnego (kara do 3 lat), a czynna napaść z użyciem niebezpiecznego narzędzia lub przez kilka osób działających wspólnie to art. 223, zagrożony karą od roku do 10 lat. Znieważenie lekarza chronionego jak funkcjonariusz publiczny, podczas i w związku z czynnościami, podlega art. 226 § 1 (grzywna, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do roku).

Napaść poza trybem nagłym - przepisy ogólne

Gdy lekarz nie działa w trybie nagłym, np. podczas planowej wizyty w gabinecie, ochrona właściwa dla funkcjonariusza publicznego nie obowiązuje. Atak kwalifikuje się wtedy według przepisów ogólnych: naruszenie nietykalności cielesnej to art. 217 (do roku), spowodowanie średniego uszczerbku na zdrowiu art. 157 § 1 (do 5 lat), ciężkiego uszczerbku art. 156 (od 3 lat), a znieważenie osoby art. 216. Niezależnie od kwalifikacji, przestępstwa skutkujące obrażeniami są ścigane z urzędu.

Odpowiedzialność cywilna sprawcy

Poza odpowiedzialnością karną sprawca może zostać pozwany cywilnie. Pokrzywdzony lekarz może żądać zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz zwrotu kosztów leczenia na podstawie art. 444 i 445 Kodeksu cywilnego, a w razie naruszenia dóbr osobistych (np. godności) także ochrony z art. 23-24 KC. Sąd karny może dodatkowo orzec obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia (art. 46 Kodeksu karnego).