Co grozi za napaść na pracownika firmy doradczej?

Agresja wobec pracowników biur obsługi, doradców i konsultantów zdarza się częściej, niż mogłoby się wydawać. Wokół tego tematu narosło jednak istotne nieporozumienie - przypisywanie pracownikom prywatnych firm doradczych ochrony zarezerwowanej dla funkcjonariuszy publicznych. Poniżej wyjaśniamy, jakie przepisy faktycznie chronią pracownika firmy doradczej i kiedy sprawca odpowiada karnie.

Pracownik firmy doradczej to nie funkcjonariusz publiczny

Kluczowa uwaga prawna: pracownik prywatnej firmy doradczej co do zasady nie jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 par. 13 Kodeksu karnego. Oznacza to, że nie stosuje się do niego zaostrzonych przepisów o napaści na funkcjonariusza (art. 222, 223 k.k.) ani o znieważeniu funkcjonariusza (art. 226 k.k.). Te przepisy chronią m.in. policjantów, urzędników czy - w pewnym zakresie - niektóre osoby pełniące funkcje publiczne, ale nie konsultanta zatrudnionego przez spółkę prywatną. Mylenie tych statusów to częsty błąd, który prowadzi do nietrafnych wniosków o grożącej karze.

Jakie przepisy chronią każdego pracownika

Pracownik firmy doradczej korzysta z ochrony przysługującej każdej osobie. Naruszenie nietykalności cielesnej (uderzenie, popchnięcie) to art. 217 k.k. - grzywna, ograniczenie wolności albo do roku pozbawienia wolności, ścigane z oskarżenia prywatnego. Spowodowanie lekkiego uszczerbku (naruszenie czynności narządu na czas do 7 dni) to art. 157 par. 2, dłużej niż 7 dni - art. 157 par. 1, a ciężki uszczerbek - art. 156 k.k. (kara od 3 lat). Groźba karalna to art. 190 k.k., a zmuszanie do określonego zachowania przemocą lub groźbą - art. 191 k.k. Uporczywe nękanie penalizuje art. 190a k.k.

Obowiązki pracodawcy i zgłoszenie

Pracodawca ma obowiązek zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy (art. 207 Kodeksu pracy) oraz umożliwić pracownikom oddalenie się z miejsca zagrożenia, gdy występuje bezpośrednie niebezpieczeństwo dla zdrowia lub życia (art. 210 k.p.). Każdy, kto dowiedział się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomienia, a instytucje państwowe i samorządowe - obowiązek prawny (art. 304 k.p.k.). Pamiętajmy jednak, że część czynów (np. naruszenie nietykalności z art. 217) ściganych jest z oskarżenia prywatnego, co zmienia tryb postępowania.