Jak długo trwa zatrzymanie za posiadanie narkotyków?

Osobę podejrzaną o posiadanie narkotyków policja może zatrzymać na okres nie dłuższy niż 48 godzin. W tym czasie albo zostaje zwolniona, albo prokurator kieruje do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie. Samo posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych jest w Polsce przestępstwem niezależnie od ilości, a karę określa art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Znajomość przysługujących praw - zwłaszcza prawa do obrońcy i do odmowy składania wyjaśnień - ma w takiej sytuacji realne znaczenie.

Ile może trwać zatrzymanie

Czas zatrzymania jest ściśle limitowany przez Kodeks postępowania karnego. Zatrzymanego należy zwolnić, jeśli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nie zostanie przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie. Jeżeli sąd otrzyma taki wniosek, ma 24 godziny na decyzję - po bezskutecznym upływie tego czasu zatrzymany odzyskuje wolność (art. 248 KPK). Zatrzymanego zwalnia się również, gdy ustanie przyczyna zatrzymania albo gdy poleci to sąd lub prokurator. Zatrzymanie nie jest więc karą, lecz krótkotrwałym środkiem na potrzeby czynności procesowych.

Kary za posiadanie narkotyków - art. 62 ustawy

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii różnicuje odpowiedzialność według ilości i okoliczności. Typ podstawowy posiadania (art. 62 ust. 1) zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Posiadanie znacznej ilości środków (art. 62 ust. 2) jest zagrożone karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Wypadek mniejszej wagi (art. 62 ust. 3) podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Co istotne, gdy przedmiotem czynu są środki w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć jeszcze przed wszczęciem, jeżeli orzeczenie kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności czynu i niski stopień jego społecznej szkodliwości (art. 62a ustawy). To jedna z najważniejszych instytucji w sprawach o drobne posiadanie.

Co wpływa na dalszy bieg sprawy

O tym, czy zatrzymany zostanie zwolniony, czy trafi do aresztu, decydują przede wszystkim przesłanki tymczasowego aresztowania: obawa ucieczki lub ukrycia się, obawa matactwa albo grożąca surowa kara. Znaczenie ma też rodzaj i ilość substancji oraz to, czy okoliczności wskazują na zamiar wprowadzenia narkotyku do obrotu, a nie na własny użytek - obrót jest bowiem odrębnym, surowiej karanym przestępstwem. W sprawach o posiadanie na własny użytek częściej możliwe są reakcje łagodniejsze: warunkowe umorzenie postępowania, kara wolnościowa albo umorzenie z art. 62a. Sposób zabezpieczenia dowodów (badanie substancji, zachowanie łańcucha dowodowego) wpływa na ocenę sprawy, choć sam w sobie nie przedłuża dopuszczalnego czasu zatrzymania.