Art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń: niestosowanie się do znaku drogowego

Artykuł 92 § 1 Kodeksu wykroczeń stanowi, że kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do jego kontroli, podlega karze grzywny albo karze nagany. To jeden z najczęściej stosowanych przepisów w sprawach drogowych - obejmuje m.in. zignorowanie znaku STOP, zakazu wjazdu czy polecenia policjanta.

Jakie zachowania są karane

Przepis dotyczy zarówno znaków pionowych i poziomych, jak i sygnalizacji świetlnej oraz poleceń osób kierujących ruchem (policjant, strażnik miejski, a w określonych sytuacjach inne osoby uprawnione). Typowe przykłady to wjazd pod znak B-1 (zakaz ruchu w obu kierunkach) lub B-2 (zakaz wjazdu), niezatrzymanie się przed znakiem B-20 STOP czy niezastosowanie się do polecenia zatrzymania pojazdu. Karą jest grzywna albo nagana; grzywna w postępowaniu mandatowym jest wymierzana według taryfikatora wykroczeń, a przy odmowie przyjęcia mandatu sprawę rozstrzyga sąd.

Kluczowy warunek: legalność znaku

Odpowiedzialność z art. 92 § 1 KW powstaje wyłącznie wtedy, gdy znak został ustawiony legalnie - to znaczy zgodnie z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu i obowiązującymi przepisami o znakach drogowych. Jeżeli znak ustawiono z naruszeniem procedury (np. bez zatwierdzonej organizacji ruchu), niezastosowanie się do niego nie stanowi wykroczenia. Linia orzecznicza Sądu Najwyższego i sądów odwoławczych konsekwentnie podkreśla, że samo oparcie się na notatce policji bez weryfikacji legalności oznakowania bywa podstawą do uchylenia wyroku.

Jak się bronić i odwołać

Ukarany mandatem może odmówić jego przyjęcia - wtedy sprawa trafia do sądu. Jeżeli mandat został już przyjęty, jest on prawomocny i można go uchylić tylko w wąskich przypadkach, gdy ukarano za czyn niebędący wykroczeniem (art. 101 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) - wniosek składa się w terminie 7 dni od uprawomocnienia. W obronie warto zgromadzić dokumentację od zarządcy drogi potwierdzającą (lub podważającą) legalność znaku oraz dowody fotograficzne widoczności oznakowania.