Co grozi za posiadanie pornografii dziecięcej? Art. 202 Kodeksu karnego

Przestępstwa związane z pornografią dziecięcą należą do najsurowiej ocenianych czynów w polskim prawie karnym. Kodeks karny odrębnie traktuje samo posiadanie i uzyskanie dostępu do takich materiałów, a odrębnie - znacznie surowiej - ich produkcję i rozpowszechnianie. Poniżej wyjaśniamy, co przewiduje art. 202 Kodeksu karnego, jakie kary grożą oraz jak prawo odróżnia poszczególne czyny.

Posiadanie i dostęp - art. 202 §4a Kodeksu karnego

Zgodnie z art. 202 §4a Kodeksu karnego, kto przechowuje, posiada lub uzyskuje dostęp do treści pornograficznych z udziałem małoletniego, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Karalne jest zatem nie tylko fizyczne posiadanie plików, ale również świadome uzyskanie dostępu do takich treści, np. ich oglądanie online. Czyn ten musi być umyślny - dotyczy osoby, która ma świadomość charakteru materiału.

Produkcja i rozpowszechnianie - kary do 12 lat

Surowsze kary dotyczą czynów o większej szkodliwości. Produkcja, utrwalanie, sprowadzanie, przechowywanie lub posiadanie w celu rozpowszechniania oraz rozpowszechnianie lub publiczne prezentowanie treści pornograficznych z udziałem małoletniego są zagrożone karą pozbawienia wolności od 2 do 12 lat (art. 202 §3 k.k.). Najsurowiej karane jest utrwalanie treści pornograficznych z udziałem małoletniego poniżej lat 15 - tu również grożą wieloletnie kary. Odrębnie uregulowano tzw. treści pozorowane (wytworzony lub przetworzony wizerunek małoletniego, np. materiały generowane cyfrowo) - za nie grozi grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 (art. 202 §4b k.k.).

Wiek odpowiedzialności i obrona w procesie

Odpowiedzialność karną na zasadach ogólnych ponosi osoba, która ukończyła 17 lat (art. 10 §1 k.k.). Wobec nieletnich co do zasady stosuje się przepisy ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, ukierunkowane na środki wychowawcze, a nie na karę. W sprawach z art. 202 linia obrony zależy od okoliczności: kluczowa jest kwestia umyślności i świadomości sprawcy oraz prawidłowa ocena, czy materiał rzeczywiście wypełnia ustawowe znamiona. Powoływanie się na nieznajomość prawa nie wyłącza odpowiedzialności. Ze względu na wagę zarzutów niezbędna jest pomoc obrońcy.