Nielegalne urządzanie gier hazardowych - jaka grozi kara i jak wygląda obrona?

Organizowanie gier hazardowych w Polsce jest dozwolone wyłącznie na podstawie koncesji lub zezwolenia wydawanego na zasadach ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Urządzanie lub prowadzenie gier wbrew tym przepisom albo wbrew warunkom koncesji rodzi przede wszystkim odpowiedzialność karnoskarbową. Wbrew temu, co sugerują tłumaczenia tekstów anglojęzycznych, w polskiej sprawie nie powołuje się na "poprawki konstytucyjne" ani "klauzulę handlu międzystanowego" - to instytucje prawa amerykańskiego, które nie mają tu zastosowania. Linia obrony opiera się na polskim Kodeksie karnym skarbowym i Kodeksie postępowania karnego.

Jaka kara grozi za nielegalne gry hazardowe

Podstawą odpowiedzialności jest art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego: kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji albo zezwolenia urządza lub prowadzi gry hazardowe, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. Wysokość grzywny zależy od ustalonej stawki dziennej, a ta od dochodów i sytuacji majątkowej sprawcy, dlatego konkretne kwoty różnią się w poszczególnych sprawach. Niezależnie od kary karnoskarbowej organy mogą nałożyć administracyjną karę pieniężną za urządzanie gier bez koncesji lub zezwolenia (art. 89 ustawy o grach hazardowych) - są to dwa odrębne reżimy odpowiedzialności.

Kto może odpowiadać

Odpowiedzialność nie ogranicza się do osoby, która fizycznie obsługuje automat czy stół do gry. Może objąć tego, kto faktycznie urządza grę - udostępnia lokal, finansuje przedsięwzięcie, zarządza siecią urządzeń. Kluczowe znaczenie ma jednak wina: czyn skarbowy z art. 107 KKS jest umyślny, więc oskarżenie musi wykazać, że sprawca działał z zamiarem urządzania gier wbrew przepisom. Brak świadomości bezprawności bywa podstawą obrony, a Sąd Najwyższy wielokrotnie analizował błąd co do karalności (art. 10 § 4 KKS) na tle spraw hazardowych.

Realne linie obrony w polskim procesie

Obrona koncentruje się na kilku obszarach. Po pierwsze, kwestionowanie kwalifikacji - czy dane urządzenie rzeczywiście służyło grze losowej w rozumieniu ustawy, co często wymaga opinii biegłego. Po drugie, podważanie zamiaru i wykazanie błędu co do karalności. Po trzecie, ocena legalności dowodów i sposobu zabezpieczenia automatów przez organy celno-skarbowe. Polskim odpowiednikiem "ugody" nie jest amerykański plea bargain, lecz dobrowolne poddanie się odpowiedzialności (art. 17 KKS) lub wniosek o skazanie bez rozprawy (art. 387 KPK) - instytucje, które mogą prowadzić do łagodniejszej kary, jeśli sprawca przyznaje się i naprawia uszczerbek finansowy Skarbu Państwa.