Naruszenie tajemnicy korespondencji - jak chroni nas art. 267 Kodeksu karnego?

Tajemnica korespondencji jest chroniona konstytucyjnie (art. 49 Konstytucji RP) oraz karnie - przez art. 267 Kodeksu karnego. Przepis ten obejmuje nie tylko tradycyjne listy, ale także komunikację elektroniczną: e-maile, wiadomości, rozmowy telefoniczne i dane w systemach informatycznych. Naruszeniem jest m.in. otwarcie zamkniętego pisma, włamanie na cudze konto pocztowe czy posłużenie się urządzeniem podsłuchowym.

Co dokładnie karze art. 267 KK

Zgodnie z art. 267 § 1 Kodeksu karnego, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo omijając zabezpieczenia informatyczne, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tej samej karze podlega ten, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do całości lub części systemu informatycznego (§ 2), a także kto zakłada lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym albo innym urządzeniem lub oprogramowaniem w celu pozyskania nieprzeznaczonej dla siebie informacji (§ 3).

Tryb ścigania - wniosek pokrzywdzonego

Istotną cechą tych przestępstw jest tryb ścigania: zgodnie z art. 267 § 5 KK ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego. Oznacza to, że organy zwykle nie wszczynają postępowania z urzędu - potrzebny jest wniosek osoby, której prawa naruszono. Dlatego tak ważne jest szybkie i staranne udokumentowanie naruszenia oraz prawidłowe złożenie wniosku o ściganie.

Jak prawnik pomaga w takiej sprawie

Pełnomocnik pomaga ocenić, czy zachowanie sprawcy rzeczywiście wyczerpuje znamiona z art. 267 KK, zgromadzić i zabezpieczyć dowody (korespondencję, logi, zrzuty ekranu, zeznania świadków), przygotować wniosek o ściganie i reprezentować pokrzywdzonego w postępowaniu. Niezależnie od odpowiedzialności karnej sprawcy poszkodowany może dochodzić ochrony dóbr osobistych i zadośćuczynienia na drodze cywilnej (art. 23, 24 i 448 Kodeksu cywilnego). Adwokat lub radca prawny może też bronić osoby oskarżonej, badając np. kwestię uprawnienia do dostępu lub braku zamiaru.