Jakie są konsekwencje napaści na pracownika firmy ochroniarskiej?

Napaść na pracownika firmy ochroniarskiej rodzi odpowiedzialność karną, a w wielu wypadkach także cywilną wobec poszkodowanego. Najważniejsze nieporozumienie dotyczy kwalifikacji prawnej: nie każdy ochroniarz jest funkcjonariuszem publicznym, dlatego nie zawsze stosuje się surowsze przepisy o ochronie funkcjonariuszy. Poniżej wyjaśniamy, kiedy jaka regulacja wchodzi w grę.

Czy pracownik ochrony to funkcjonariusz publiczny?

Co do zasady pracownik prywatnej firmy ochroniarskiej nie jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 par. 13 Kodeksu karnego. Oznacza to, że napaść na zwykłego ochroniarza najczęściej kwalifikuje się jako przestępstwo przeciwko zdrowiu lub nietykalności cielesnej zwykłej osoby, a nie jako czyn z art. 222-224 KK, które chronią funkcjonariuszy publicznych. Wyjątki dotyczą sytuacji, gdy pracownik ochrony korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na podstawie szczególnych przepisów (np. niektórzy pracownicy wykonujący zadania ochrony obszarów lub obiektów podlegających obowiązkowej ochronie, w zakresie określonym ustawą). Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny.

Jakie kary grożą za napaść na zwykłego ochroniarza

Jeżeli ochroniarz nie korzysta z ochrony właściwej dla funkcjonariusza, zastosowanie mają ogólne przepisy Kodeksu karnego. Naruszenie nietykalności cielesnej (np. szarpanie, popchnięcie) to art. 217 KK, zagrożony grzywną, ograniczeniem wolności albo pozbawieniem wolności do roku. Spowodowanie lekkiego uszczerbku na zdrowiu (rozstrój zdrowia do 7 dni) to art. 157 par. 2 KK. Średni i ciężki uszczerbek na zdrowiu opisują art. 157 par. 1 oraz art. 156 KK, przy czym ciężki uszczerbek zagrożony jest karą od roku do nawet wielu lat pozbawienia wolności. Udział w pobiciu lub bójce kwalifikuje się z art. 158 KK. Wymiar kary zależy więc przede wszystkim od skutków napaści.

Kiedy stosuje się surowsze przepisy o funkcjonariuszu publicznym

Surowsza odpowiedzialność z art. 222 KK (naruszenie nietykalności funkcjonariusza), art. 223 KK (czynna napaść) czy art. 224 KK (wywieranie wpływu groźbą lub przemocą) wchodzi w grę tylko wtedy, gdy ustawa przyznaje danej osobie status funkcjonariusza publicznego albo szczególną ochronę. Dotyczy to np. policjantów czy strażników gminnych, a nie standardowego pracownika prywatnej agencji ochrony. Dlatego twierdzenie, że napaść na każdego ochroniarza grozi karą do 10 czy 15 lat jak za napaść na funkcjonariusza, jest uproszczeniem i w typowej sytuacji nieprawdziwe.