Co robi obrońca w sprawach fałszywych oskarżeń i zniesławienia?
Prawo karne · 2 min czytania · Redakcja zaufanyprawnik.pl
Fałszywe oskarżenie i zniesławienie to dwie różne sytuacje prawne, choć w mowie potocznej często się je myli. Rolą obrońcy jest najpierw je rozdzielić, a następnie dobrać właściwą drogę reakcji. Adwokat lub radca prawny zbiera dowody, kwestionuje twierdzenia drugiej strony i pilnuje, by zachowane było domniemanie niewinności wynikające z art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym ciężar dowodu spoczywa na oskarżeniu, a nie na osobie oskarżonej.
Fałszywe oskarżenie a zniesławienie - dwie różne podstawy
Fałszywe oskarżenie reguluje art. 234 Kodeksu karnego: chodzi o sytuację, w której ktoś przed organem ścigania lub orzekającym fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie czynu zabronionego. To przestępstwo ścigane z urzędu. Zniesławienie (art. 212 KK) to pomówienie o postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć w opinii publicznej, na przykład publiczne nazwanie kogoś złodziejem. Znieważenie (art. 216 KK) dotyczy obraźliwych słów lub gestów godzących w godność. Zniesławienie i znieważenie co do zasady są ścigane z oskarżenia prywatnego, czyli pokrzywdzony sam wnosi i popiera akt oskarżenia. To rozróżnienie wyznacza całą strategię obrony.
Jak obrońca buduje obronę
Punktem wyjścia jest analiza materiału dowodowego: zeznań świadków, korespondencji, nagrań, dokumentów i śladów cyfrowych. Obrońca może wykazywać alibi, niespójności w relacji oskarżyciela albo motyw, który podważa jego wiarygodność. W postępowaniu karnym istotne jest też kwestionowanie dopuszczalności dowodów uzyskanych z naruszeniem prawa. Adwokat dba o terminy procesowe i o to, by każda czynność była zgodna z gwarancjami procesowymi oskarżonego.
Naprawienie szkody i ochrona dobrego imienia
Osoba pomówiona może dochodzić ochrony dóbr osobistych na podstawie art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego oraz zadośćuczynienia i naprawienia szkody na zasadach art. 448 i art. 415 KC. W prawie polskim nie funkcjonują amerykańskie odszkodowania karne (tzw. punitive damages); sąd zasądza realne zadośćuczynienie i ewentualne nakazanie przeproszenia. Niezależnie od drogi cywilnej, wobec sprawcy fałszywego oskarżenia możliwe jest postępowanie karne z art. 234 KK. Warto reagować rozważnie i nie eskalować sporu publicznymi wypowiedziami, które same mogłyby narazić na odpowiedzialność.
Najczęstsze pytania
Czym różni się fałszywe oskarżenie od zniesławienia?
Fałszywe oskarżenie (art. 234 KK) to fałszywe pomówienie przed organem ścigania lub sądem o popełnienie czynu zabronionego i jest ścigane z urzędu. Zniesławienie (art. 212 KK) to pomówienie poniżające w opinii publicznej, ścigane co do zasady z oskarżenia prywatnego.
Jaka kara grozi za fałszywe oskarżenie i za zniesławienie?
Za fałszywe oskarżenie z art. 234 KK grozi kara od grzywny do pozbawienia wolności (po nowelizacji nawet do 8 lat w typie kwalifikowanym). Zniesławienie z art. 212 KK zagrożone jest grzywną, ograniczeniem wolności albo pozbawieniem wolności do roku - surowiej, jeśli dokonano go za pomocą środków masowego komunikowania.
Co zrobić zaraz po tym, jak zostałem fałszywie oskarżony?
Zachowaj spokój, nie kontaktuj się samodzielnie z oskarżycielem, zabezpiecz dowody (wiadomości, nagrania, dane świadków) i jak najszybciej skonsultuj się z adwokatem, który oceni, czy to sprawa z art. 234, 212 czy 216 KK i pokieruje obroną.
Czy mogę żądać pieniędzy za pomówienie?
Tak, na drodze cywilnej można dochodzić zadośćuczynienia i naprawienia szkody za naruszenie dóbr osobistych (art. 24 i 448 KC) oraz nakazania przeproszenia. Polskie prawo nie zna jednak odszkodowań karnych znanych z prawa amerykańskiego.
Powiązane poradniki
Podstawa prawna i źródła
Treść ma charakter informacyjny i edukacyjny — nie stanowi porady prawnej. W indywidualnej sprawie skonsultuj się ze zweryfikowanym prawnikiem.
Masz podobną sprawę?
Opisz ją — dobierzemy zweryfikowanego prawnika.
Zgłoś sprawę