Co robi adwokat w sprawach o przestępstwa narkotykowe i dopalacze?

Przestępstwa narkotykowe reguluje w Polsce ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a nie Kodeks karny. Obejmuje ona m.in. posiadanie środków odurzających i substancji psychotropowych (art. 62), ich udzielanie nieodpłatne (art. 58), udzielanie odpłatne i handel (art. 59) oraz wprowadzanie do obrotu i nielegalną uprawę. Od 2018 r. ustawa obejmuje także nowe substancje psychoaktywne, czyli tzw. dopalacze. Rolą adwokata jest dobranie linii obrony do konkretnego zarzutu, ilości substancji i roli klienta w zdarzeniu.

Jakie kary grożą za przestępstwa narkotykowe

Posiadanie (art. 62 ust. 1) jest zagrożone karą pozbawienia wolności do 3 lat. W wypadku znacznej ilości (art. 62 ust. 2) kara wynosi od roku do 10 lat, a w wypadku mniejszej wagi (art. 62 ust. 3) sąd może orzec grzywnę, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do roku. Udzielenie narkotyku innej osobie nieodpłatnie (art. 58) zagrożone jest karą do 3 lat, a udzielanie małoletniemu - jako zbrodnia - od 3 lat. Udzielanie odpłatne i handel (art. 59) są karane surowiej, zwykle od roku wzwyż. Konkretny wymiar kary zależy od okoliczności sprawy.

Możliwość umorzenia i leczenie zamiast kary

Polskie prawo przewiduje rozwiązania korzystne dla osób uzależnionych i sprawców drobnych czynów. Art. 62a ustawy pozwala umorzyć postępowanie już na etapie postępowania przygotowawczego, jeżeli przedmiotem czynu jest nieznaczna ilość środków przeznaczonych na własny użytek, a orzeczenie kary byłoby niecelowe. Z kolei art. 72 umożliwia zawieszenie postępowania i skierowanie osoby uzależnionej na leczenie lub terapię zamiast kary. Wskazanie takich możliwości to częsty i realny cel obrony - rehabilitacja zamiast odbywania kary.

Co konkretnie robi adwokat

Adwokat analizuje legalność czynności organów (przeszukanie, zatrzymanie, zabezpieczenie substancji i opinia z badań), bada, czy ilość kwalifikuje się jako znaczna czy nieznaczna, oraz dba o prawa procesowe klienta od chwili zatrzymania. Może wnioskować o umorzenie z art. 62a, kierować na leczenie z art. 72, negocjować dobrowolne poddanie się karze (art. 387 KPK) lub kwestionować kwalifikację prawną czynu. Dobór strategii zależy od dowodów i sytuacji osobistej klienta.