Czym zajmuje się adwokat w sprawach o przestępstwa o charakterze terrorystycznym?

Sprawy o przestępstwa o charakterze terrorystycznym należą do najbardziej złożonych w prawie karnym. Łączą surowe zagrożenie karą, gwarancje procesowe oskarżonego oraz wpływ regulacji unijnych. Rolą obrońcy jest zapewnienie, by nawet w sprawach o najpoważniejszym ciężarze gatunkowym zachowano standardy rzetelnego procesu i prawa podstawowe oskarżonego.

Jak polskie prawo definiuje przestępstwo o charakterze terrorystycznym

Definicja zawarta jest w art. 115 § 20 Kodeksu karnego. Przestępstwem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 5 lat, popełniony w celu: poważnego zastraszenia wielu osób, zmuszenia organu władzy publicznej (RP, innego państwa lub organizacji międzynarodowej) do określonego działania lub zaniechania, albo wywołania poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce. Definicją objęta jest także groźba popełnienia takiego czynu. Nie jest to więc odrębny "typ" przestępstwa, lecz szczególna kwalifikacja czynu ze względu na cel sprawcy, która zaostrza wymiar kary.

Finansowanie i działalność powiązana

Polski ustawodawca penalizuje odrębnie finansowanie terroryzmu. Art. 165a KK karze gromadzenie, przekazywanie lub oferowanie środków płatniczych, instrumentów finansowych, papierów wartościowych czy innego mienia w zamiarze sfinansowania przestępstwa o charakterze terrorystycznym. Dodatkowo art. 255a KK dotyczy rozpowszechniania lub publicznego prezentowania treści mogących ułatwić popełnienie takiego przestępstwa oraz udziału w szkoleniu, a art. 259a KK penalizuje przekraczanie granicy w celu popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym. Te przepisy są efektem dostosowania prawa krajowego do zobowiązań międzynarodowych i unijnych, w tym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 w sprawie zwalczania terroryzmu.

Rola obrońcy i prawa oskarżonego

Obrońca w takiej sprawie analizuje legalność czynności organów ścigania, w tym sposób pozyskania dowodów elektronicznych, kontroli operacyjnej i danych telekomunikacyjnych. Kwestionuje materiał dowodowy uzyskany z naruszeniem przepisów oraz bada stronę podmiotową czynu, czyli rzeczywisty zamiar i cel działania oskarżonego, ponieważ to one decydują o kwalifikacji z art. 115 § 20 KK. Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony (art. 6 KPK), prawo do milczenia oraz domniemanie niewinności. W sprawach o najpoważniejsze przestępstwa udział obrońcy bywa obowiązkowy.