Jak długo może trwać przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności?

Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności to instytucja Kodeksu karnego wykonawczego, która pozwala skazanemu czasowo opuścić zakład karny, gdy przemawiają za tym poważne względy zdrowotne, rodzinne lub osobiste. Długość przerwy zależy od jej podstawy. Rozróżniamy przerwę obligatoryjną, której sąd udzielić musi, oraz przerwę fakultatywną, o której decyduje uznaniowo, biorąc pod uwagę sytuację skazanego.

Przerwa obligatoryjna i fakultatywna - podstawa i czas trwania

Zgodnie z art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego sąd penitencjarny udziela przerwy obligatoryjnie, jeżeli u skazanego stwierdzono chorobę psychiczną lub inną ciężką chorobę uniemożliwiającą wykonywanie kary. Taka przerwa trwa do czasu ustania przeszkody zdrowotnej. Przerwy fakultatywnej sąd może udzielić z ważnych względów rodzinnych lub osobistych (art. 153 § 2 w związku z art. 151 § 1 KKW). Łączny czas przerw fakultatywnych co do zasady nie powinien przekraczać roku. Warto pamiętać, że przerwa to nie to samo co odroczenie wykonania kary; w przypadku skazanej w ciąży lub samotnie sprawującej opiekę nad dzieckiem to właśnie odroczenie może sięgać do 3 lat po urodzeniu dziecka (art. 151 § 3 KKW).

Kto może złożyć wniosek i do jakiego sądu

Wniosek o przerwę składa się do sądu penitencjarnego, czyli do wydziału penitencjarnego sądu okręgowego, w którego okręgu skazany przebywa. Z wnioskiem może wystąpić sam skazany, jego obrońca, a także dyrektor zakładu karnego. Wniosek podlega opłacie 60 zł i powinien zawierać dane wnioskodawcy oraz uzasadnienie wskazujące konkretną podstawę przerwy, najlepiej poparte dokumentacją (np. medyczną). Na postanowienie sądu w przedmiocie przerwy przysługuje zażalenie.

Ograniczenia w udzielaniu kolejnych przerw

Kodeks karny wykonawczy ogranicza możliwość udzielania kolejnych przerw. Zgodnie z art. 153 § 3 KKW przerwy nie można udzielić przed upływem roku od dnia ukończenia poprzedniej przerwy i powrotu do zakładu, chyba że zachodzi choroba psychiczna lub inna ciężka choroba skazanego albo inny wypadek losowy. Po zakończeniu przerwy skazany ma obowiązek stawić się w zakładzie karnym w wyznaczonym terminie. Niestawiennictwo bez usprawiedliwienia lub rażące naruszenie porządku prawnego może skutkować odwołaniem przerwy przez sąd. Wbrew obiegowym opiniom przerwa w karze nie wiąże się automatycznie z obowiązkiem meldowania się na policji czy poszukiwania pracy; tego rodzaju obowiązki są charakterystyczne dla dozoru i środków probacyjnych, a nie dla samej przerwy.