Obrona w sprawach o pranie pieniędzy - jak pomaga kancelaria prawna?

Pranie pieniędzy to jedno z najbardziej złożonych przestępstw gospodarczych - łączy prawo karne z prawem finansowym, podatkowym i bankowym. Osoby, którym postawiono taki zarzut, potrzebują obrony opartej na dokładnej analizie przepływów finansowych i materiału dowodowego. Poniżej wyjaśniamy, jak prawo definiuje to przestępstwo i jakie działania podejmuje kancelaria reprezentująca oskarżonego.

Jak prawo definiuje pranie pieniędzy

Pranie pieniędzy reguluje art. 299 Kodeksu karnego. Karze podlega ten, kto przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub ukrywa wartości majątkowe pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, udaremniając lub utrudniając stwierdzenie ich przestępczego pochodzenia. Typ podstawowy (art. 299 §1) zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W typie kwalifikowanym - gdy sprawca działa w porozumieniu z innymi osobami lub osiąga znaczną korzyść majątkową (art. 299 §5 i §6) - górna granica kary sięga 10 lat. Sąd może też orzec grzywnę oraz przepadek korzyści pochodzących z przestępstwa.

Na czym polega obrona

Obrona w sprawie o pranie pieniędzy koncentruje się często na elemencie świadomości sprawcy - prokuratura musi wykazać, że oskarżony wiedział lub na podstawie okoliczności mógł przypuszczać, że wartości majątkowe pochodzą z czynu zabronionego. Kancelaria analizuje dokumentację transakcji, opinie biegłych z zakresu rachunkowości i przepływy finansowe, by wykazać legalne źródło środków lub brak zamiaru. Istotne jest też badanie legalności czynności dowodowych oraz prawidłowości zabezpieczenia majątku. W sprawach gospodarczych szczególne znaczenie ma rzetelna współpraca z biegłymi i ekspertami finansowymi.

Obowiązki AML a postępowanie karne

Tło dla wielu spraw o pranie pieniędzy stanowi ustawa z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Nakłada ona na instytucje obowiązane (banki, biura rachunkowe, kancelarie, pośredników) obowiązki w zakresie identyfikacji klienta, oceny ryzyka oraz raportowania transakcji. Próg, od którego stosuje się określone obowiązki dla transakcji okazjonalnych, wynosi równowartość 15 000 euro. Naruszenie obowiązków AML rodzi przede wszystkim odpowiedzialność administracyjną instytucji, którą należy odróżnić od indywidualnej odpowiedzialności karnej z art. 299 KK.