Jakie są kary za groźby karalne w Polsce?

Groźba karalna to jedno z częstszych przestępstw przeciwko wolności. Polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Podstawą jest art. 190 Kodeksu karnego. Nie każda kłótnia czy ostre słowo są przestępstwem - prawo wyznacza dość precyzyjne granice, które warto znać zarówno jako pokrzywdzony, jak i jako osoba, której postawiono taki zarzut.

Co mówi art. 190 Kodeksu karnego

Zgodnie z art. 190 § 1 KK, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3. Istotne są dwa elementy: treścią groźby musi być popełnienie przestępstwa (a nie np. zerwanie kontaktów czy inna dolegliwość niebędąca czynem zabronionym), a obawa pokrzywdzonego musi być uzasadniona oceniana obiektywnie, a nie wynikać wyłącznie z nadmiernej wrażliwości.

Forma groźby i tryb ścigania

Groźba może być wyrażona słownie, na piśmie, w wiadomości elektronicznej, a także gestem lub zachowaniem, jeżeli jednoznacznie zapowiada popełnienie przestępstwa. Może też zostać przekazana przez osobę trzecią. Przestępstwo z art. 190 § 1 KK jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego, co oznacza, że bez jego wniosku organy ścigania co do zasady nie wszczynają postępowania. Złożony wniosek można cofnąć, ale po wszczęciu postępowania jego dalszy bieg zależy już od decyzji organów, a w określonych przypadkach od zgody sądu lub prokuratora.

Dowody i środki ochrony pokrzywdzonego

Aby skutecznie dochodzić odpowiedzialności sprawcy, warto zabezpieczyć dowody: zrzuty ekranu wiadomości, nagrania, billingi i zeznania świadków. Sąd ocenia całokształt okoliczności, w tym kontekst i wcześniejsze relacje stron. Pokrzywdzony może też korzystać ze środków ochrony, takich jak zakaz zbliżania się czy zakaz kontaktowania się, orzekane na podstawie przepisów karnych. Po stronie obrony typowe argumenty to brak zamiaru wzbudzenia obawy oraz wykazanie, że w danym kontekście obawa nie była obiektywnie uzasadniona.